Jadłospis

 

Sprawdź aktualny jadłospis naszego przedszkola.

Kalendarium

Imieniny obchodzą:

Wszystkim zdarza się stawiać opór i nie słuchać innych, lecz zachowania takie postrzegane są jako szczególnie kłopotliwe w dzieciństwie. O zespole zachowań opozycyjno- buntowniczych (oppositional dewiant disorder- ODD) oznaczającym nawracające zachowania negatywistyczne, buntownicze, nieposłuszne i nieprzyjazne wobec autorytetów możemy mówić wtedy, gdy co najmniej cztery z wymienionych poniżej objawów utrzymują się przez okres 6 miesięcy:
  • tracenie panowania nad sobą
  • kłótnia z dorosłymi
  • ktywne przeciwstawianie się lub odmowa spełnienia próśb i podporządkowania się zasadom ustanowionym przez dorosłych
  • celowe drażnienie innych swoim zachowaniem
  • obarczanie innych winą za własne błędy lub złe zachowanie
  • drażliwość i skłonność do szybkiej irytacji zachowaniem innych
  • okazywanie gniewu i niechęci
  • zawziętość i mściwość

Troskę rodziców i specjalistów budzą dzieci, których przeciwstawianie się sprawia wrażenie szczególnie intensywnego i długotrwałego. Według autorów literatury przedmiotu (Gard i Berty 1986), różni je od rówieśników natężenie licznych trudnych zachowań.

Dzieci te:
  • są nieposłuszne wobec autorytetów
  • nie podporządkowują się przyjętym normom i konwenansom
  • są postrzegane jako przekorne, samowolne
  • wydają się czerpać satysfakcję z prowokowania dorosłych
  • miewają napady złości, nieraz związane z agresją i zachowaniami destrukcyjnymi
  • zazwyczaj słabo radzą sobie w szkole nie są w stanie znieść oczekiwania na nagrodę i opanować frustracji
  • napotykają na poważne trudności w relacjach społecznych
  • mają negatywny wizerunek siebie i innych
  • często nie posiadają podstawowych umiejętności społecznych
  • słabiej reagują na normalne wzmocnienia i kary społeczne

Literaturze psychiatrycznej wprowadza się rozróżnienie pomiędzy zachowaniami opozycyjno- buntowniczymi (ODD), a zaburzeniami zachowania .Pierwsze uważa się za mniej poważne i pozbawione agresji wobec innych ludzi, natomiast skłonności do niszczenia mienia, kradzieży i oszustwa stanowią charakterystyczne cechy dzieci z zaburzeniami zachowania. Z badań wynika, że nastolatki z zaburzeniami zachowania, u których przed osiągnięciem wieku szkolnego występowały objawy ODD, są częściej chronicznie antyspołeczne niż dzieci, które przejawiały trudności jedynie w okresie dorastania. Stąd konieczność jak najwcześniejszego interweniowania.


Czynniki związane z dzieckiem:
  • czynniki środowiskowe
  • cechy wrodzone
  • podłoże genetyczne
  • cechy temperamentalne
Podjęto próby ustalenie na ile wyjątkowo agresywne i prowokacyjne zachowania dzieci są spowodowane przez trudności, jakie sprawia im rozpoznawanie i rozumienie sygnałów społecznych oraz reagowanie odpowiednie do sytuacji.
Czynniki związane z rodzicami i rodziną.

Badaczom udało się ustalić związek pomiędzy ogólnymi problemami zachowaniem u dzieci, a konfliktem pomiędzy rodzicami, prowadzącym do rozwodu( Kazein 1987). Okazało się, że decydujące znaczenie ma nasilenie tego konfliktu, a nie sam fakt rozwodu. Literaturze fachowej rozpowszechniony jest pogląd, że rodzice dzieci z problemami w zachowaniu często znajdują się pod wpływem licznych czynników stresujących (bezrobocie, rozwód, bieda) oraz borykają się z wieloma codziennymi kłopotami, których rezultatem może być depresja, zniecierpliwienie, drażliwość i stosowanie przymusu w relacjach rodzinnych.
Podstawowe znaczenie ma odpowiedź na pytanie, czy zachowania buntownika i nieposłuszeństwo dzieci stanowią skutki niewłaściwych metod wychowawczych rodziców, czy też niedostateczne umiejętności wychowawcze są rezultatem (produktem ubocznym) niepokojów i napięć towarzyszących wychowaniu trudnych dzieci. Podobne wątpliwości dotyczące związku przyczynowo skutkowego rodzą się w odniesieniu do wyników badań, wg których setki dzieci przeciwstawiających się są często agresywne, nadmiernie kontrolujące i depresyjne, a ojcowie - zdystansowani, pasywni i niekomunikatywni. Wyniki badań wskazują, że rodzice dzieci zachowujących się w sposób wyzywający prezentują wobec nich mniej zachowań pozytywnych, częściej stosują groźby, krytykują, strofują i poniżają, rzadziej nadzorują zachowanie swoich dzieci i dają im za mało czasu na zastosowanie się do poleceń. Terapeuci rozpoznali u rodziców tych dzieci szereg charakterystycznych zachowań np.:
  • Polecenia wydają oni pospiesznie, poirytowanym tonem
  • Często zachowują czujną, napiętą postawę natychmiast interweniują w przypadku nieposłuszeństwa dziecka
  • Zdarza się, że celowo nie nalegają na spełnienie swoich poleceń, aby uniknąć konfliktu
  • Niektórzy dystansują się od dziecka (mówią niskim, pozbawionym wyrazu głosem lub wydają polecenie w formie pytań: "Nie sądzisz, że już czas położyć się spać?")
Są dzieci, które odkrywają, ze przez nasilenie zachowań agresywnych mogą uniknąć kary lub spełnić swoje pragnienia. Dla opisania wzorca tego zachowania Patterson (1982) wprowadził termin "proces zniewalania". Takie zachowanie spotyka się niemal w każdej rodzinie, jeśli jednak dochodzi do nich często, dzieci uczą się wymuszania swojej woli we wszystkich relacjach społecznych. (Przykład dziecka w sklepie wymuszającego na rodzicu kupno zabawki)


Interwencja
Za najskuteczniejszy sposób wywołania zmiany w zachowaniu u nieposłusznych dzieci uważa się terapię behawioralną.
  • Może ona przyjmować formę:
  • Treningu grupowego rodziców
  • Treningu indywidualnego rodziców
  • Indywidualnej terapii behawioralnej dziecka
  • Treningu behawioralnego dziecka z elementami terapii rodzinnej
Działanie te w USA realizują pracownicy socjalni psychologowie i psychiatrzy. Ważną rolę odgrywają w nich nauczyciele, pielęgniarki szkolne i inni specjaliści od opieki nad dziećmi.


Przykładowy plan treningu rodziców:
Tydzień 1: Co to jest zachowanie normalne? Co to jest zachowanie trudne?
Tydzień 2: Mierzenie i zapisywanie zachowania.
Tydzień 3: Związek pomiędzy zachowaniem, a jego konsekwencjami.
Tydzień 4: Zwiększenie częstotliwości zachowań porządnych- jak zastosować wzmocnienie?
Tydzień 5: Zmniejszenie częstotliwości zachowań niepożądanych- stosowanie kar.
Uświadomienie rodzicom, że brak wzmocnień pozytywnych jest dotkliwszy niż kara represyjna.
Tydzień 6: Komunikowanie się z innymi ludźmi.
Tydzień 7: Czynniki rodzinne.
Tydzień 8- 12: Ustalenie zasad programu i wprowadzenie go w życie.


Rokowania:
Przeciwstawianie się dzieci może stanowić źródło silnego stresu dla rodziców sprawiać, że czują się bezsilni. Jak jednak wynika z licznych prac badawczych, jeżeli rodzice i inne osoby znaczące wezmą udział w systematycznym programie interwencji, poprawę zachowania dziecka można osiągnąć w miarę szybko. Stąd rokowania wobec dzieci przeciwstawiających się są znacznie lepsze niż w przypadku dzieci nadmiernie aktywnych lub mających trudności w nauce.



Literatura przedmiotu:
1. "Dzieci i młodzież w kłopocie"- Julian Elliott, Maurice Place, WSiP, W- wa 2000
2. "Altruizm i kolektywizm dziecięcy"- Łucja Muszyńska, WSiP, W-wa 1990
3. "Gry zabawy przeciwko agresji" Rosemarie Portmann, wydawnictwo Jedność, Kielce 1999
4. "Odnaleźć drogę do dziecka"- Teresa Śliwińska, WSiP.

Opracowały: Jolanta Rydlewska, Adrianna Barska

Najnowsze

  •  spotkania świąteczne 2018

    ...

  •  WYCIECZKA

          ...

  •  PODZIĘKOWANIA

         ...

  •  GRUPA III JEŻYKI Z WIZYTĄ W PIEKARNI

    04 paź...

  •  OGÓLNOPOLSKI DZIEŃ PRZEDSZKOLAKA

      Od 19 ...

Popularne

  •  Jadłospis

      ...

  •  Nasza historia

    ...

  •  Galeria

    Galeria zdjęć widoczna jest tylko dla zalogowanych użytkowni...

  •  Wyprawka 3-latka - ekwipunek dla debiutanta

    OTO LISTA RZECZY, KTÓRE NA PEWNO PRZYDADZĄ SIĘ POCZĄTKUJ...

  •  Ramowy rozkład dnia

    Przedstawiamy poniżej nasz rozkład dnia:...